ابىطالب بن عبدالمطّلب بن هاشم و على بن فاطمة بنت اسد بن هاشم است و هاشمى [ از غير هاشمى ] افضل است ؛ چرا كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده است : خدا از فرزندان اسماعيل ، قريش را و از قريش ، هاشم را برگزيد . ب ) فضائل حسبى : بىگمان ، شريف‌ترين صفات نيكو زهد و دانش و شجاعت‌اند و على در اين ويژگيها از تمام صحابه تمام‌تر و كامل‌تر است . 1 . علم : برترى على از ديگران در دانش ، به سبب خطبه‌هايش - كه اسرار توحيد و عدل و نبوّت و قضا و قدر و احوال معاد را در آنها ياد كرده است - مىباشد ؛ اسرار و رموزى كه در سخن هيچ يك از صحابه يافت نمىشود . همچنين نسبت تمامى گروههاى مسلمانان در علم اصول ، به او مىانجامد ؛ چرا كه معتزله خود را به وى منتسب مىكنند . اشعرى نيز به على منتسب است ؛ زيرا او شاگرد جبائى و جبائى به على منسوب است . انتساب شيعه به على روشن و اظهر من الشمس است . خوارج نيز با اينكه دورترين مردم از او هستند ، ولى بزرگانشان از شاگردان علىاند . همچنين ابن عبّاس ، رئيس مفسّران ، شاگرد و درس‌آموختهء على است و تفسير مواضع فراوانى را از قرآن - كه به دانشهاى دقيق مانند حكمت و حساب و شعر و نجوم و رمل و اسرار غيب مربوط است - از وى آموخته است . على در دانش فقه و فصاحت ، در بالاترين مرتبت بود . دانش نحو نيز از او سرچشمه گرفت و اوست كه ابوالاسود دئلى را به تدوين آن رهنمون شد . على به علم سلوك و تصفيهء درون - كه جز انبيا و اوليا بدان عارف نيستند - دانا بود ؛ تا آنجا كه تمامى مشايخْ راه و رسم سلوك را از او يا فرزندانش و يا شاگردان ايشان ، آموخته و فرا گرفته‌اند . از آن حضرت روايت شده است : « اگر تخت داورى را مهيّا مىكردم ( يا اگر اين مسند براى من فراهم مىشد ) و بر آن مىنشستم ، ميان اهل تورات به توراتشان و ميان اهل انجيل به انجيلشان و ميان اهل زبور به زبورشان و ميان اهل فرقان به فرقانشان داورى مىكردم . سوگند به خدا ، آيه‌اى نيست كه در خشكى يا دريا ، در دشت يا كوه ، در آسمان يا زمين ، در شب يا روز ، فرو فرستاده شده باشد ، جز آنكه